Paccekabodhinana.Org

มีเรื่องโดยย่อว่า พระปัจเจกพุทธเจ้านามว่า มาตังคะ อยู่ที่เมืองราชคฤห์
เป็นพระปัจเจกพุทธเจ้าองค์สุดท้าย เมื่อพระโพธิสัตว์ของเราอุบัติขึ้นแล้ว เทวดาทั้งหลาย
ต่างก็มาเพื่อจะบูชาพระโพธิสัตว์ เทวดาเห็นพระมาตังคปัจเจกพุทธเจ้าจึงพากันกล่าวกับท่าน
ว่า “ท่านผู้นิรทุกข์ พระพุทธเจ้าอุบัติขึ้นแล้วในโลก” พระมาตังคปัจเจกพุทธเจ้า กำลังออก
จากนิโรธ ได้ฟังดังนั้น ก็เห็นว่าตนจะสิ้นชีวิต๑๑๒ จึงเหาะไปที่ภูเขาชื่อมหาปปาตะในหิมวันต-
ประเทศ ซึ่งเป็นที่ปรินิพพานของพระปัจเจกพุทธเจ้าทั้งหลาย แล้วโยนโครงกระดูกของ
พระปัจเจกพุทธเจ้าผู้ปรินิพพานแล้วในกาลก่อนลงในเหวแล้ว นั่งบนพื้นศิลา ได้กล่าวคาถานี้
ในคาถานั้น ราคะ โทสะ และโมหะปรากฏในอุรคสูตรว่า
ภิกษุผู้กำจัดความโกรธที่เกิดขึ้นได้ เหมือนหมองูกำจัดพิษงูที่แผ่ซ่านไป ด้วยยากำ- Read the rest of this entry »

พระปัจเจกพุทธเจ้าพระองค์ที่ ๔๑ (คาถาที่ ๔๑) กล่าวว่า
·Ø¡Çѹ¹Õé ÁÔμ÷Ñé§ËÅÒÂÁÕ»ÃÐ⪹ìà»ç¹àËμØ
¨§¤ºáÅÐàʾ´éÇ ÁÔμ÷ÕèäÁèÁØ觻ÃÐ⪹ìËÒä´éÂÒ¡
Á¹ØÉÂì·Ñé§ËÅÒÂÁÕปัญญาÁØ觻ÃÐ⪹ìμ¹ äÁèÊÐÍÒ´๑๒๐
¾ÃлѨà¨ก¾Ø·¸à¨éÒ ¨Ö§»ÃоÄμÔÍÂÙè¼Ùéà´ÕÂÇàËÁ×͹¹Íáô๑๒๑
มีเรื่องโดยย่อว่า พระเจ้าพาราณสี เกิดอาพาธกล้า ทุกขเวทนาเกิดขึ้นแก่พระองค์
มีสตรีสองหมื่นนางห้อมล้อม ต่างทำการนวดพระหัตถ์และพระบาท พวกอำมาตย์คิดกันว่า
พระราชาคงจะสวรรคต จึงทูลขอไปอยู่รับใช้พระราชาเมืองอื่น เมื่อพระราชาทรงหายจาก
ประชวรตรัสถามอำมาตย์ผู้นี้ไปไหน ? ได้ทรงสดับเรื่องราวแล้วทรงสั่นพระเศียรนิ่งอยู่ ฝ่าย
อำมาตย์ได้ฟังข่าวว่าพระราชาทรงหายประชวรแล้ว จึงกลับมาอีก พระราชาทรงดำริว่า ถ้า เรา
จักลวงว่าเป็นไข้ เหล่าสตรีพากันห้อมล้อมกระทำกิจทั้งปวงเช่นครั้งก่อน พวกอำมาตย์ก็พา
ชนมากกว่าก่อน หลีกไปอีก พระราชาทรงกระทำถึงสามครั้ง ครั้งที่สี่ทรงเบื่อ Read the rest of this entry »

ช้างละทิ้งโขลง), ไม่ยินดีในการคลุกคลี, ทรงแสวงหาวิวัฏฏะ, พิจารณาเห็นความโลภของ พ่อ
ครัว, สหายลามกผู้ตั้งในธรรมที่ผิด, ความเป็นพหูสูตของพระปัจเจกพุทธเจ้า, ความดิ้นรน,
ความโลภ ความอยาก (ในการทอดพระเนตรละคร), พิจารณาไฟเผากิเลสและทำลายข่ายคือ
ตัณหาและทิฏฐิด้วยอริยมรรคญาณ, ความอยากได้, ความอยากในรส, เพื่ออนุรักษ์ญาณ,
แสวงหาโลกุตรธรรม, ข่มตัณหา, ความไม่สะดุ้งกลัว ไม่ข้อง ไม่ถูกฉาบทา, ความเบื่อหน่ายใน
บริวารชน ทรงกระทำเป็นอารมณ์สังเวช พิจารณาถือเอาเรื่องสังเวชนั้นให้เป็นอารมณ์แล้ว
สละราชสมบัติ ออกผนวช ทรงแจ้งพระปัจเจกสัมโพธิญาณแล้วบรรลุพระปัจเจกโพธิญาณ
เมื่อพระพุทธองค์ตรัสเล่าพระประวัติของพระปัจเจกพุทธเจ้า ๔๑ พระองค์ให้
พระอานนท์ฟังแล้ว ทรงแสดงสามัญลักษณะของพระปัจเจกพุทธเจ้าทั้งหลาย และทรงจบ
ปัจเจกพุทธาปทานลงด้วยข้อความว่า Read the rest of this entry »

ไว้ในพระพุทธเจ้าองค์ก่อน ๆ แต่ยังไม่ได้บรรลุพระนิพพาน พิจารณาถือเอาเรื่องสังเวชนั้น
ให้เป็นอารมณ์ด้วยอารมณ์เพียงเล็กน้อย ย่อมบรรลุ ทำให้แจ้งพระปัจเจกโพธิญาณเฉพาะ
ผู้เดียว แม้มิได้ฟังคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าพระองค์ใด ยกเว้นพระพุทธเจ้าแล้ว
ไม่มีผู้ประเสริฐเทียบเท่ากับพระปัจเจกพุทธเจ้า
ในพระประวัติของพระปัจเจกพุทธเจ้า ๔๑ พระองค์ เกือบทุกพระองค์
ทรงบังเกิดขึ้นในสกุลกษัตริย์ส่วนใหญ่เกือบทั้งหมดเป็นพระเจ้าพาราณสี มี ๒ พระองค์
เท่านั้น ที่เป็นบุตรปุโรหิตและบุตรเศรษฐี ไม่ปรากฏว่าบังเกิดในสกุลพราหมณ์ ในคาถา
องค์ที่ ๔๐ เป็นพระประวัติของพระปัจเจกพุทธเจ้ามาตังคะ ที่ปรินิพพาน ซึ่งแสดงว่า
พระปัจเจกพุทธเจ้าไม่เกิดขึ้นในกาลที่พระพุทธเจ้าทั้งหลายบังเกิดขึ้น
ก่อนจะบรรลุพระปัจเจกโพธิญาณ พระปัจเจกพุทธเจ้าทั้งหลายพิจารณา Read the rest of this entry »

๔.๑.๑ บารมี ๓๐๑
ผู้ปรารถนาความเป็นพระปัจเจกพุทธเจ้าจะต้องบำเพ็ญบารมีเช่นเดียวกับ
พระพุทธเจ้าทั้งหลาย ในสโมธานกถา พระผู้มีพระภาคสรุปการบำเพ็ญบารมี ๓๐ ตรัสถึง
การบำเพ็ญบารมีอันเป็นธรรมเครื่องบ่มพระโพธิญาณ จัดเป็นบารมี ๑๐ อุปบารมี ๑๐ และ
ปรมัตถบารมี ๑๐ คือ
การบำเพ็ญทานในภพที่เป็นพระเจ้าสิวิราชผู้ประเสริฐเป็นทานบารมี ในภพที่เราเป็น
เวสสันดรและเวลามพราหมณ์ อกิตติดาบสอดอาหาร เป็นทานอุปบารมี ในภพที่เราเป็น
พญาไก่ป่า สีลวนาคและพญากระต่ายเป็นทานปรมัตถบารมี ในภพที่เราเป็นพญาวานร                     ช้างฉัททันต์และช้างเลี้ยงมารดา เป็นศีลบารมี การรักษาศีลในภพที่เป็นจัมเปยยนาคราช
ในภพที่เป็นยุธัญชัยกุมาร มหาโควินทพราหมณ์ คนเลี้ยงช้าง อโยฆรราชโอรส ภัลลาติ
สุวรรณสาม มฆเทพและเนมิราช เป็นอุปบารมี ในภพที่เป็นมโหสถ กุณฑล ตัณฑิละ Read the rest of this entry »